آنهــا كـه در حقـــيقــت اسرار مي رونـــد              
سرگشته چو نـــقـطه پرگـــار مي روند
هــم در كنار عرش سرافراز مي شـــونـد              
هم در مـــيــان بــحر نگونسار مي روند
هــم در ســـلـوك گـام بتدريج مي نـــهنـد              
هم در طـــريق عشق بهنجار مي روند
راهي را كه آفتاب به صد قرن آن برفــــت             
ايــنــان به حـــكم وقت بيكبار مي روند
گـــر ميرسند سخت سزاوار مي رسنــــد             
ور مـي روند ســـخت سزاوار مي روند
در جوش و در خروش از آنند روز و شــــب             
کــــه از تــنگناي پــــرده پندار مي روند
از زيــر پـــرده فـــارغ و آزاد مــي شــــوند             
گر چــه به پرده باز گرفـــتـــار مي روند
هر چـــند مـــطلـــقند ز كونين و عــــالمين             
در مــطـلقي گرفــتـــه اسرار مي روند
بار گــران و رســم عــــادت او فــــكنده اند             
و آزاد هـمــــچـو سرو سبكبار مي روند
چون نيست محرمي كه بگويند درد خويش             
در انـــدكـي هــر آيـــنه بسيار مي روند
چون ســيــر بـي نهايت و چون عمر اندكند             
سر در درون كشيده چو طومار مي روند
تا روي كـــه بــــود كـه بينند روي دوست؟             
روي پـــر اشك و روي به ديوار مي روند
بي وصــف گشــته اند ز هستي و نيستي             
تا لاجرم نه مست و نه هشيار مي روند
از ذات و از صـــفات چــنان بي صفت شدند             
كز خود نه گم شده، نـه پديدار مي روند
از مشـــك ايـــن حــديث مگر بوي برده اند              
بر بوي  آن  به  كـــلبه  عطار مي   روند
                                                                                                             
  " عطار نیشاپوری "

یاحق...