http://narayana.blogfa.com/ و چه ساده با جا به جایی یک نقطه از خدا جدا می شویم fa blogfa.com Thu, 17 Jul 2008 20:48:18 GMT http://narayana.blogfa.com/post-232.aspx   <P></P> <P>اگر فنجانی کوچک زیر باران نگه دارید به  اندازه ی همان فنجان به شما می رسد<BR>اگر کاسه ی  بزرگی زیر باران نگه دارید به همان اندازه در آن آب جمع می شود<BR>چه ظرفی در زیر باران رحمت الهی قرار داده اید...</P> <P><BR><FONT color=#cc0000>"جان راجر"</FONT></P> <P> </P> <P>به من گو حاجت خود رااجابت ميکنم آني<BR>طلب کن آنچه ميخواهي مهيا کردنش با من</P> <P>بيا قبل از وقوع مرگ روشن کن حسابت را<BR>بياور نيک و بد را جمع منها کردنش با من</P> <P>چو خوردي روزي امروز ما را شکر نعمت کن<BR>غم فردا مخور,تامين فردا کردنش با من</P> <P>بقرآن آيه رحمت فراوان است اي انسان<BR>بخوان اين آيه را تفسير و معنا کردنش با من</P> <P>اگر عمري گنه کردي مشو نوميد از رحمت<BR>تو نام توبه را بنويس امضاء کردنش با من</P> <P>دلت را خانه ما کن مصفا کردنش با من<BR>بما درد دل انشاء کن مداوا کردنش با من</P> <P>اگر گم کرده اي اي دل کليد استجابت را<BR>بيا يک لحظه با ما باش پيدا کردنش با من</P> <P>بيفشان قطره اشکي که من هستم خريدارش<BR>بياور قطره اي اخلاص دريا کردنش با من</P> <P>اگر درها برويت بسته شد دل بر مکن بازآ<BR>در اين خانه دق الباب کن وا کردنش با من</P> <P> </P> <P><FONT color=#0000cc>اگر یادتان ماند و باران گرفت<BR>دعایی به حال ِ بیابان کنید...</FONT></P> <P><BR><FONT color=#0000cc>یاحق...</FONT></P> <P><FONT color=#0000cc></FONT> </P> <P><FONT color=#0000cc></FONT> </P> Thu, 17 Jul 2008 20:48:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=narayana&postid=232 narayana http://narayana.blogfa.com/post-232.aspx http://narayana.blogfa.com/post-231.aspx   <P></P> <P><BR><FONT color=#006600>سعی کن این فکر مسموم را که خدا با تمام قدرت و جلال و جبروتش <BR>درآن دور دست ها در بهشت <BR>وشما چون کرمی کوچک ضعیف درمانده غرق در مشکلات و در گل فرو هستید را <BR>از ذهن بیرون کنید.<BR>فراموش نکنید که در پس قدرت و اراده ی شما اراده ی عظیم حق نهفته است </FONT></P> <P><BR><FONT color=#cc0000>"پاراما هانسا يوگاندانا"</FONT></P> <P><FONT color=#006600></FONT> </P> <P><BR>زندگی یعنی: صبر تا صعود ، ذوب و زر گشتن در سجود<BR>زندگي يعني : پل ، پله ، پر ... پيله و پروانگي <BR>زندگي يعني : نه گفتن به نفس و رشد روح  ، يعني تاب تقوا تا به دوست <BR>زندگی یعنی: پای شعله ي احساس سوختن ، شال گردني از شعر بافتن <BR>زندگي يعني: آبشار اشکي بي صدا ، چکه چکه جان از چشم ما<BR>زندگی یعنی : دویدن تا دُر شدن ... یعنی نور نوشیدن ، شکستن ، شکفتن ، نو شدن<BR>زندگي يعني: هر روز کمي خوبتر شدن <BR>زندگی یعنی: تولد درهر طلوع ... کوک کودک تا کمال ...یعنی تمام یک ناتمام <BR>زندگی یعنی : رفع هر چه خط فاصله است <BR>زندگی یعنی : به درد خوردن به داد هم رسیدن ، یعنی مهر بودن ... سوختن <BR>يا چون چراغي چاره ساز ، بيچاره اي را درمان ساز<BR>زندگي يعني: دلت آفتابي باد ، اما باران باش ، برمردم ببار <BR>زندگي يعني : اميدي بر دلي ، پاک اشک از گونه اي <BR>زندگي يعني : دير است ... دوريم ... زود باش... بدو <BR>زندگی یعنی :حس گرماي دستان خدا ، در سرماي سکوتي بي انتها ...<BR>زندگي يعني : ديدن اشک و لبخند خدا ، بر خاک بازي ها و خل بازي هاي ما ...<BR>زندگي يعني : کاش کلامش .....کاش کوه طور <BR>زندگی یعنی ... خسته ام ، خدايم آرزوست...</P> <P> </P> <P><BR><FONT color=#0000cc>زنجان و قزوین نرفتم تبریز جایگزین شد ...<BR>نماینده شرکت در تبریز مهندس فرش باف بسیار شرمنده مان کرد ...<BR>ارومیه هم دکتر عالی زاده نماینده مان ما را خجلت زده کرد ...<BR>البته حساب مهندس جداست قرار شد با هم سفری برون مرزی داشته باشیم<BR>هر وقت که پولدار شدم ...<IMG height=18 src="http://blogfa.com/images/smileys/11.gif" width=18><BR>تجربه تازه ای بود اتفاقاتی هم افتاد ...<BR>قرار بود تا جمعه باشیم ولی به خاطر تولد مولا برگشتیم ...</FONT></P> <P><BR><FONT color=#0000cc>یاحق...</FONT></P> <P><FONT color=#0000cc></FONT> </P> <P> </P> Wed, 16 Jul 2008 20:48:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=narayana&postid=231 narayana http://narayana.blogfa.com/post-231.aspx http://narayana.blogfa.com/post-230.aspx   <P></P> <P><FONT color=#0000cc>مست ِ عشقم<BR>                  مست ِ شوقم<BR>                                     مست ِ دوست</FONT></P> <P><FONT color=#0000cc>مست ِ آن دلبر که عالم مست ِ اوست</FONT></P> <P><FONT color=#0000cc></FONT> </P> <P><BR><FONT color=#0000cc>حق نگه دارتان دست ِ علی یارتان ...</FONT></P> <P> </P> Wed, 16 Jul 2008 06:48:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=narayana&postid=230 narayana http://narayana.blogfa.com/post-230.aspx http://narayana.blogfa.com/post-228.aspx   <P></P> <P>باور نکن تنهاییت را<BR>من در تو پنهانم تو در من<BR>ازمن به من نزدیکتر تو<BR>ازتو به تو نزدیکتر من<BR>باور نکن تنهاییت را<BR>تا یک دلو یک درد داری<BR>تا در عبور از کوچه ی عشق<BR>بر دوش هم سر می گذاری<BR>دل تاب تنهایی ندارد<BR>باور نکن تنهاییت را<BR>هر جای این دنیا که باشی<BR>من با توام تنهای تنها<BR>من با توام هر جا که هستی<BR>حتی اگر با هم نباشیم<BR>حتی اگر یک لحظه یک روز<BR>با هم در این عالم نباشیم<BR>این خانه را بگذار و بگذر<BR>با من بیا تا کعبه ی دل<BR>باور نکن تنهاییت را<BR>من با توام منزل به منزل<BR>...<BR>..<BR>.</P> <P> </P> <P><FONT color=#0000cc>امروز عصر خسته و کوفته از شرکت  آمدم بیرون پیچیدم توی اولین خیابان ٬ از دور دیدم<BR>یک فرشته کوچولو با پیراهنی نارنجی و شلواری شیری رنگ و کوله ای کوچک بر پشتش<BR>برای ماشینها دست تکان میدهد همه رد میشدند ٬ سرعتم زیاد بود تا امدم بایستم چند متری<BR>دور شدم از او ، دوان دوان به سویم آمد و خوشحال سوار شد ...<BR>سلام کرد و لبخندی زد گفتم کجا میروی ، دستانش را به جلو کشید و گردنش را کج کرد و با لکنت گفت<BR>برو جلو (با دست سمت راست را نشان داد) از آن طرف ...<BR>گفتم: اسمت چیه ؟؟؟ <BR>گفت: محمد...<BR>گفتم: آقا محمد چند سالته ؟؟؟<BR>گفت :سی سال... (با انگشتانش عدد سه را نشان میداد)<BR>گفتم:کلاس چندمی؟؟؟<BR>گفت:اول...<BR>به چهارراهی رسیدم گفتم مستقیم بروم گفت برو ...<BR>باهاش گپی نسبتا طولانی زدم و با حوصله تمام جوابم را داد ٬ تا رسیدیم به مقصدش...<BR>وقتی میخواست از اتول پیاده شود گفت آقا محمد با من دست نمی دهی ...<BR>لبخندی زد و دست چپش را جلو آورد ...<BR>از ماشین پیاده شد و با مکثی گفت خداحافظ و دستش را تکان داد برایم...<BR>محمد یک عقب مانده ذهنی مادرزادی بود فرشته ای پاک که شاید نمی دانست<BR>چقدر به من انرژی داد و لبخندی که آرامش را به من هدیه کرد ...<BR>خدایا شکرت...<BR>فردا شاید بروم ماموریت ...<BR>قزوین ، زنجان ، ارومیه ...<BR>اگر چند روز نبودم نفس ِ راحتی بکشید...<BR>راستی حکایت باز شاه عباس را دوستی اینگونه برایم تعریف کرد ...<BR>شاه عباس در نطنز کنار جوی آبی می نشیند و باز ِ شکاری اش بر دوشش بوده...<BR>کاسه آبی طلب میکند از جوی می آورند برایش...<BR>وقتی میخواسته آب بخورد ناگهان پرنده خودش را در کاسه می اندازد و آب می ریزد...<BR>شاه کاسه ای دیگر طلب میکند باز همان ماجرا اتفاق می افتد ...<BR>شاه با خشم به پرنده میگوید اگر یکبار دیگر اینکار را بکنی سرت را جدا میکنم...<BR>دفعه سوم آب را می آورند و باز همان کار را تکرار میکند ...<BR>شاه دشنه از کمر میکشد و باز را می کشد...<BR>به ناگاه خبر می آورند که از آب جوی نخورید ماری سمی در سرچشمه جوی در آب مرده است...<BR>شاه عباس دگرگون میشود و بسیار غمگین از کاری که کرده ...<BR>دستور میدهد که بر بالاترین نقطه کوه که بسیار صعب العبور نیز هست کاخی در خور ِ باز بسازند ...<BR>میگویند لوازم و مصالح را با بز به بالای کوه برده اند و آن مکان به نام ِ کاخ ِ باز مشهور است...<BR>برقرار باشید...</FONT></P> <P><BR><FONT color=#0000cc>یاحق...</FONT></P> <P><FONT color=#0000cc></FONT> </P> <P><FONT color=#0000cc></FONT> </P> Sat, 12 Jul 2008 19:48:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=narayana&postid=228 narayana http://narayana.blogfa.com/post-228.aspx http://narayana.blogfa.com/post-227.aspx   <P></P> <P>محتسب مستی به ره دید و گریبانش گرفت<BR>مست گفت ای دوست این پیراهن است افسار نیست</P> <P>گفت مستی زان سبب افتان و خیزان میروی<BR>گفت جرم راه رفتن نیست ره هموار نیست</P> <P>گفت می باید تو را تا خانه قاضی برم<BR>گفت رو صبح ای قاضی نیمه شب بیدار نیست</P> <P>گفت نزدیک است والی را سرای انجا شویم<BR>گفت والی از کجا در خانه خمار نیست</P> <P>گفت تا داروغه را گوییم در مسجد بخواب<BR>گفت مسجد خوابگاه مردم بدکار نیست</P> <P>گفت دیناری بده پنهان و خود را وا رهان<BR>گفت کار شرع کار درهم و دینار نیست</P> <P>گفت از بهر غرامت جامه ات بیرون کنم<BR>گفت پوسیدست جز نقشی ز پود و تار نیست</P> <P>گفت اگر نیستی کز سر در افتادت کلاه <BR>گفت در سر عقل باید بی کلاهی عار نیست</P> <P>گفت می بسیار خورئی زان چنین بیخود شدی<BR>گفت ای بیهوده گو حرف کم و بسیار نیست</P> <P>گفت باید حد زند هشیار مردم مست را <BR>گفت هشیاری بیار اینجا کسی هشیار نیست</P> <P>  </P> <P><FONT color=#cc0000>"پروین  اعتصامی"</FONT></P> <P><BR><FONT color=#0000cc>کاشان و نطنز بودم ...<BR>شهر نطنز در دامنه کوهی ست که بالای این کوه  در بلندترین نقطه ٬ بقعه و بارگاهی<BR>چشم را نوازش میدهد ٬ شبها هم چراغهای این آرامگاه روشن است و از پایین کوه<BR>منظره ای زیبا را میتوان دید ...<BR> پرس و جو کردم که این بقعه و آرامگاه از آن ِ کیست ...؟؟؟<BR>راستش بعد از فهمیدن ِ جواب ِ سوالم کمی گیج و متحیر شدم ولی یک نکته نهفته در آن یافتم ...<BR>به من گفتند که این آرامگاه ِ باز ِ شاه عباس صفوی ست نمی دانم باز دیده اید تا به<BR>حال یا نه ، باز پرنده ای ست شکاری از شاهین کمی بزرگتر ...<BR>گویا شاه عباس به این پرنده بسیار علاقه مند بوده و در برنامه شکاری که به نطنز <BR>آمده بوده جناب ِ باز فوت میکنند و شاه در غم ِ عزیز ِ از دست رفته دستور ِ همایونی<BR>میدهند که در بالاترین نقطه منطقه باز را به خاک بسپارند و با تجهیزان آن روزگار <BR>بقعه ای در خور باز ِ شاهی بنا کنند ...<BR>و اما نکته ای که مرا به خود مشغول کرد عمل ِ شاه عباس نبود بلکه سرنوشت ِ<BR>آن باز شکاری برایم بسیار دلنشین بود ...<BR>باز همیشه در اوج ِ آسمان پرواز میکند و این باز قرنهاست که بر بلندترین نقطه <BR>از جایی قرار دارد که روزی در پی شکار ٬ خود صید ِ صیاد شده است ...<BR>امید که همیشه در اوج بمانید ...</FONT></P> <P><BR><FONT color=#0000cc>یاحق...</FONT></P> <P><FONT color=#0000cc></FONT> </P> <P> </P> <P><BR></P> Thu, 10 Jul 2008 20:48:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=narayana&postid=227 narayana http://narayana.blogfa.com/post-227.aspx http://narayana.blogfa.com/post-226.aspx   <P></P> <P>داد درویشی از سر تمحید<BR>سر قلیان خویش را به مرید</P> <P>گفت از دوزخ ای نکو کردار<BR>قدری آتش به روی آن بگذار</P> <P>بگرفت و ببرد و باز آورد<BR>عقد گوهر زدرج راز آورد</P> <P>گفت در دوزخ هرچه گردیدم<BR>درکات حجیم را دیدم</P> <P>هیزم و آتش و ذغال نبود<BR>اخگری بهر اشتعال نبود</P> <P>هیچ کس آتشی نمی افروخت <BR>زآتش خویش هر کسی می سوخت</P> <P> <BR><FONT color=#cc0000>"صغیر اصفهانی"</FONT></P> <P><BR><FONT color=#0000cc>ماموریت بودم ...<BR>بیابان و گرما و سکوت ...<BR>تازه برگشتم ...<BR>شب و کویر و خنکای نسیم ...</FONT></P> <P><BR><FONT color=#0000cc>یاحق...</FONT></P> <P><FONT color=#0000cc></FONT> </P> <P> </P> Wed, 09 Jul 2008 21:48:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=narayana&postid=226 narayana http://narayana.blogfa.com/post-226.aspx http://narayana.blogfa.com/post-225.aspx   <P></P> <P>این چه حرفیست که در عالم بالاست بهشت<BR>هر کجا وقت خوش افتاد همانجاست بهشت<BR>دوزخ  از  تیرگیء  حال  درون  تو  بود<BR>گر درون تیره نباشد همه دنیاست  بهشت</P> <P> </P> <P><FONT color=#cc0000>"صائب تبریزی"</FONT></P> <P><BR><FONT color=#0000cc>امروز صبح حدود ساعت ده داشتم میرفتم شرکت ...<BR>توی خیابانی در نزدیکی شرکت مردی را دیدم که لباسی سبز بر تن کرده و با پای<BR>برهنه در پیاده رو راه میرفت...<BR>رفتم جلوتر و از ایینه نگاهش کردم وقتی رسید کنار اتول با دقت بیشتری براندازش کردم...<BR>هیبتی قلندر گونه داشت و در عالم خودش بود ...<BR>چندین بار با اتول در مسیری که میرفت در سر راهش ایستادم ولی هیچ توجهی نداشت به من و اتولم ...<BR>رفتم جلوتر و از اتول پیاده شدم و منتظر ماندم تا برسد به من ، وقتی که از کنارم<BR>گذشت باز در فضایی دیگر بود ...<BR>سلامش کردم ...<BR>مانند کسی که در تفکری عمیق است و ناگهان با تلنگری به خود می اید جوابم را داد...<BR>گفتم من چند دقیقه ایست به دنبال تان می ایم گفت من قلندری بی نام  و نشانم<BR>با زمینیان کاری ندارم ...<BR>گفتم دمی با من باش ...<BR>گفت بنده حقم و از دنیا بریده ام ...<BR>گفتم لحظه ای هر چند کوتاه با من باش...<BR>گفت: یا علی مدد ...<BR>وقتی داشت سوار میشد از شرکت زنگ زدند و گفتند سریع بیا ...<BR>گفتم الان کار دارم نمی دانم کی می رسم ...<BR>گفتند مشکلی پیش آمده سریع بیا ...<BR>سوار اتول شدم و دقایقی را با قلندری که دیگر برایم بی نام نبود سپری کردم ...<BR>گفت از بتهای زمینی بریده ا م و حق پرست شده ام ...<BR>بیست و دو سال بود که در کسوت قلندری بر زمین ِ خدا با پای برهنه راه می رفت ...<BR>گفتمش نصحیتی کن مرا ...<BR>گفت اگر مرا دیده ای خود نصیحت است ...<BR>لبخند زدم ...<BR>موقع وداع انگشتانش را در انگشتانم حلقه کرد و حلقه وحدت را محکم کرد ...<BR>گفتمش حق نگه دارت ...<BR>از اتول پیاده شد و گفت حق نگه دار تو و مرکبت ...</FONT></P> <P><FONT color=#0000cc></FONT> </P> <P><FONT color=#0000cc>یاحق...</FONT></P> <P> </P> <P> </P> Mon, 07 Jul 2008 18:48:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=narayana&postid=225 narayana http://narayana.blogfa.com/post-225.aspx http://narayana.blogfa.com/post-224.aspx   <P></P> <P>روزى لرد ويشنو در غار عميقى در كوه دورافتاده‏اى با شاگردش نشسته و مشغول مراقبه بود. <BR>پس از اتمام مراقبه، شاگردش به قدرى تحت تأثير قرار گرفته بود كه خود را به پاى ويشنو انداخت <BR>و از او خواست كه او را قابل دانسته و به عنوان قدرشناسى به او اجازه دهد كه به استادش خدمت كند. <BR>ويشنو با لبخند سرش را تكان داد و گفت: "مشكل‏ترين كار براى تو اين است كه بخواهى با عمل، <BR>تلافى چيزى را بكنى كه من آن را رايگان به تو داده‏ام". <BR>شاگرد به او گفت: "خواهش مى‏كنم استاد! اجازه دهيد كه افتخار خدمت به شما را داشته باشم". <BR>ويشنو موافقت كرد و گفت: "من يك ليوان آب سردِ گوارا مى‏خواهم". <BR>شاگرد گفت: "الساعه استاد". <BR>و در حالى كه از كوه سرازير مى‏شد، با شادى آواز مى‏خواند.<BR>پس از مدتى به خانه‏ى كوچكى كه در كنار دره‏ى زيبايى قرار داشت رسيد. <BR>ضربه‏اى به در زد و گفت: "ممكن است يك پياله آب سرد براى استادم بدهيد؟ <BR>ما سانياس‏هاى آواره‏اى هستيم كه در روى اين زمين خانه‏اى نداريم". <BR>دخترى شگفت‏زده در حالى كه نگاه ستايش‏آميزش را از او پنهان نمى‏كرد <BR>به آرامى به او پاسخ داد و زيرلب گفت: <BR>"آه... تو بايد همان كسى باشى كه به آن مرد مقدس كه در بالاى كوه‏هاى دوردست زندگى مى‏كند، خدمت مى‏كنى. <BR>آقاى محترم ممكن است به خانه من آمده و آن را متبرك كنيد". <BR>او پاسخ داد: "اين گستاخى مرا ببخشيد ولى من عجله دارم و بايد فوراً با آب به نزد استادم بازگردم". <BR>"البته او از اين‏كه شما خانه‏ى مرا بركت دهيد ناراحت نمى‏شود، <BR>زيرا او مرد مقدس بزرگى است و شما به عنوان شاگرد او موظف و ملزم هستيد <BR>به كسانى كه شانس كمترى دارند، كمك كنيد". <BR>و دوباره تكرار كرد: "لطفاً فقط خانه‏ى محقر مرا متبرك كنيد. <BR>اين باعث افتخار من است كه مى‏توانم از طريق شما به خداوند خدمت كنم".<BR>داستان بدين ترتيب ادامه يافت. <BR>او به نرمى پذيرفت كه وارد خانه شده و آن را متبرك سازد. <BR>پس از آن هنگام شام فرارسيد و او متقاعد گشت كه آن‏جا بماند و با شركت در شام غذا را نيز بركت دهد. از آن‏جايى كه بسيار دير شده بود و تا كوه نيز فاصله زيادى بود و در تاريكى شب<BR>ممكن بود كه آب به زمين بريزد، موافقت كرد كه شب را در آن‏جا بماند و صبح زود به سوى كوه حركت كند. اما به هنگام صبح متوجه شد كه گاوها ناراحت هستند و با خود گفت اگر او مى‏توانست <BR>فقط همين يك بار به آن دختر در دوشيدن شير كمك كند بسيار خوب مى‏شد، <BR>زيرا از نظر لرد كريشنا گاو حيوان مقدسى است و نبايد در رنج و عذاب باشد.<BR>روزها تبديل به هفته‏ها شد و او هنوز در آن‏جا مانده بود. <BR>آن‏ها با يكديگر ازدواج كردند و صاحب فرزندان زيادى شدند. <BR>او بر روى زمين خوب كار مى‏كرد و در نتيجه محصول فراوانى نيز به دست مى‏آورد. <BR>او زمين بيشتری‏ خريد و به زودى آن‏ها را به زير كشت برد. <BR>همسايگانش براى مشورت و دريافت كمك، به نزد او مى‏آمدند و او به طور رايگان به آن‏ها كمك مى‏كرد. <BR>خانواده ثروتمندى شدند و با كوشش او معابدى ساخته شد. <BR>مدارس و بيمارستان‏ها جايگزين جنگل شدند. و آن دره جواهرى بر روى زمين شد. نظم و هماهنگى بر زمين‏هاى باير و غيرقابل كشت حكمفرما شد. <BR>وقتى خبر صلح و آرامش و ثروتى كه در آن سرزمين وجود داشت به گوش مردم رسيد، <BR>جمعيت زيادى به آن‏جا روى آوردند. <BR>در آن‏جا خبرى از فقر و بيمارى نبود و مردان به هنگام كار در مدح و ستايش خداوند آواز مى‏خواندند. <BR>او شاهد رشد فرزندانش بود و از اين‏كه آن‏ها به او تعلق داشتند خوشحال بود.<BR>روزى به هنگام پيرى، همان‏طور كه روى تپه كوچكى در مقابل دره ايستاده بود، <BR>راجع به آنچه كه از زمان ورودش به دره اتفاق افتاده بود فكر مى‏كرد. <BR>تا جايى كه چشم كار مى‏كرد مزرعه‏هايى بود سرشار از ثروت و وفور نعمت <BR>و او از اين وضع احساس رضايت مى‏كرد.</P> <P>ناگهان موج عظيمى از جزر و مد در برابر ديدگانش تمام دره را دربرگرفت <BR>و در يك لحظه همه چيز از دست رفت. <BR>همسر، فرزندان، مزارع، مدارس، همسايگان، همه از ميان رفتند. <BR>او گيج و حيران به مردم كه در برابر ديدگانش از بين مى‏رفتند خيره شده بود.</P> <P>و سپس او ويشنو را ديد كه در سطح آب ايستاده است و با لبخندى تلخ به او مى‏نگرد <BR>و مى‏گويد، </P> <P><FONT color=#cc0000>"من هنوز منتظر آب هستم".</FONT> </P> <P>و اين داستان زندگى انسان است...</P> <P><BR><FONT color=#0000cc>یاحق...</FONT></P> <P><FONT color=#0000cc></FONT> </P> <P> </P> Sun, 06 Jul 2008 15:48:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=narayana&postid=224 narayana http://narayana.blogfa.com/post-224.aspx http://narayana.blogfa.com/post-223.aspx   <P></P> <P>راز راه،رفتن است<BR>راز رودخانه،پل<BR>راز آسمان ستاره است<BR>راز خاک،گل<BR>راز اشک ها چکیدن است<BR>راز جوی،آب<BR>راز بال ها پریدن است<BR>راز صبح،آفتاب<BR>رازهای واقعی<BR>رازهای برملاست<BR>مثل روز روشن است<BR>راز این جهان خداست...</P> <P><BR><FONT color=#0000cc>امروز صبح رفتم به یکی از شرکتهایی که با هم همکاری داریم سر بزنم آنجا گفتند <BR>بعضی از برگه های مناقصه ایراد دارد آمدم توی پارکینگ و نشستم توی اتول سمت <BR>شاگرد داشبورد را باز کردم همین که خواستم برگه را چک کنم صدایی به من گفت <BR>ببخشید ، برگشتم دیدم مردی چهل و چند ساله با ساکی که در اصل کیسه برنج بود<BR>کنارم ایستاده گفتم بفرمایید گفت گرسنه ام پول ندارم گفتم اگر چیزی بدهم که <BR>بخوری قبول میکنی یا پول میخواهی گفت من گرسنه ام میخواهم سیر شوم <BR>گفتم من توی ماشین تن دارم باز کنم برایت گفت باز کن رفتم از صندوق عقب تن <BR>را برداشتم و درش را باز کردم گفتم نان هم میخواهی گفت آری ...<BR>آمدم داخل شرکت و از یخچال کیسه نانی برداشتم و به او دادم ...<BR>بعد از رفتنش به خود گفتم این پارکینگ عمومی نیست و کسی داخلش نمی آید<BR>در ضمن اگر 5 دقیقه دیرتر یا زودتر آمده بودم با او مواجه نمی شدم ...<BR>یادم امد که :</FONT></P> <P>رازهای واقعی<BR>رازهای برملاست<BR>مثل روز روشن است<BR>راز این جهان خداست...</P> <P><BR><FONT color=#0000cc>یاحق...</FONT></P> <P> </P> <P> </P> Sat, 05 Jul 2008 21:48:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=narayana&postid=223 narayana http://narayana.blogfa.com/post-223.aspx http://narayana.blogfa.com/post-222.aspx   <P></P> <P>سه ره پیداست .<BR>نوشته بر سر هر یک به سنگ اندر ،<BR>حدیثی کهش نمی خوانی بر آن دیگر.<BR>نخستین :راه نوش و راحت و شادی .<BR>به ننگ آغشته ،اما رو به شهر  و باغ و آبادی .<BR>دو دیگر :راه نیمش ننگ ،نیمش نام ،<BR>اگر سر بر کنی غوغا ،و گر دم در کشی آرام.<BR>سه دیگر: راه بی بر گشت ،بی فرجام .<BR>من اینجا بس دلم تنگ است .<BR>و هر سازی که می بینم بد آهنگ است .<BR>بیا ره توشه بر داریم ،<BR>قدم در راه بی بر گشت بگذاریم ؛<BR>ببینیم آسمان "هر کجا"آیا همین رنگ است ؟<BR>بیا ای خسته خاطر دوست !ای مانند من دلکنده و غمگین <BR>من اینجا بس دلم تنگ است .بیا ره توشه بر داریم . <BR>قدم در راه بی فرجام بگذاریم ...</P> <P><BR> </P> <P><FONT color=#cc0000>"مهدی اخوان ثالث"</FONT></P> <P><FONT color=#0000cc></FONT> </P><FONT color=#0000cc> <P><BR>سمنان بودم ...<BR>دوستان ِ جدیدی با من همسفر بودند ...<BR>تجربه قشنگی بود ...<BR>نظرات و عقاید متفاوتی که در عین ِ اختلاف نظر ِ عمیق در بعضی مسائل ،<BR>در حین ِ کار و محیط ِ کاری و جمع ِ رفاقتی رنگ می باخت و بر عکس ِ تمامی ِ<BR>جوامع بزرگ و کوچک که نظر جمع محترم است در این سفر ِ کاری ٬ جمع نظر ِ تحمیلی ِ<BR>فرد را در نهایت ِ بزرگواری می پذیرفتند و این نشانه بزرگی ِ روح و سعه صدر بود<BR>درسی که کمتر در زندگی مرورش میکنیم ...<BR>در هتلی بودیم که بر سر در ِ آن نوشته بود ...<BR>هر که در این سرا در آید نانش دهید و ...</P> <P>هر چه جستجو کردم کمتر یافتم آن نانی را که بوالحسن گفته بود ...<BR>این هم نان به نرخ ِ روز خوردن بود از نوع ِ سو استفاده از سخن ِ بزرگان ...</P> <P><BR>یاحق...<BR></FONT></P> <P> </P> Thu, 03 Jul 2008 07:48:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=narayana&postid=222 narayana http://narayana.blogfa.com/post-222.aspx