ما ز یاران چشم یاری داشتیم         
خود غلط بود آنچه می پنداشتیم
تا درخت دوستی کی بر دهد         
حالیا رفتیم و بذری کاشتیم
گفت و گو آیین درویشی نبود         
ور نه با تو ماجراها داشتیم
شیوهٔ چشمت فریب جنگ داشت         
ما خطا کردیم و صلح انگاشتیم
گلبن حسنت نه خود شد دلفروز         
ما دم همت بر او بگماشتیم
نکته‌ها رفت و شکایت کس نکرد         
جانب حرمت فرو نگذاشتیم
گفت خود دادی به ما دل حافظا         
ما محصل بر کسی نگماشتیم


سلام...

در راه ...

یاحق...